Bulimia u młodzieży – jak rozpoznać i jak leczyć?
Bulimia to zaburzenie odżywiania, które często rozwija się po cichu. Osoba dotknięta tym problemem potrafi przez długi czas ukrywać swoje zachowania – objadanie się i prowokowanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających, nadmierne ćwiczenia.
W przeciwieństwie do anoreksji, bulimia nie zawsze wiąże się z niedowagą, dlatego trudniej ją zauważyć.
Zaburzenie to niesie ze sobą poważne konsekwencje zdrowotne, emocjonalne i społeczne. Dlatego leczenie bulimii powinno rozpocząć się możliwie wcześnie, zanim destrukcyjne schematy utrwalą się na stałe.
Jakie sygnały mogą wskazywać na bulimię?
Rodzice i opiekunowie powinni zwrócić uwagę na:
-
znikające jedzenie i ukryte opakowania po słodyczach,
-
ślady wymiotów, częste wizyty w łazience po posiłkach,
-
wahania masy ciała przy pozornie normalnym apetycie,
-
ślady samouszkodzeń lub spadek nastroju,
-
impulsywne zachowania, wybuchy emocjonalne,
-
perfekcjonizm, napięcie, zamknięcie w sobie.
Bulimia często współwystępuje z depresją, lękami, niską samooceną, co dodatkowo utrudnia diagnozę. Osoba zmagająca się z tym zaburzeniem może czuć silny wstyd i lęk przed oceną.
Na czym polega leczenie bulimii?
Leczenie opiera się na połączeniu psychoterapii, wsparcia psychiatrycznego oraz pracy nad relacją z ciałem i jedzeniem. Kluczowe jest zrozumienie, dlaczego objadanie i oczyszczanie stały się sposobem radzenia sobie z emocjami, a nie tylko zatrzymanie samych zachowań.
Proces terapeutyczny może obejmować:
-
terapię indywidualną — najczęściej poznawczo-behawioralną (CBT),
-
terapię rodzinną — szczególnie ważną u osób niepełnoletnich,
-
edukację żywieniową — bez zakazów i presji,
-
konsultacje psychiatryczne — jeśli pojawiają się współistniejące zaburzenia,
-
zajęcia grupowe — dla młodzieży, która potrzebuje kontaktu z rówieśnikami mającymi podobne doświadczenia.
Leczenie może odbywać się w formie ambulatoryjnej, dziennej lub intensywniejszej — w zależności od potrzeb pacjenta.
Rola rodziny i otoczenia
Wsparcie najbliższych ma ogromne znaczenie. W bulimii nie chodzi tylko o zachowania związane z jedzeniem — to zaburzenie emocjonalne, często zakorzenione w długotrwałym napięciu, trudnych relacjach, braku poczucia bezpieczeństwa.
Włączanie rodziny do procesu terapii pozwala lepiej zrozumieć źródła problemu i wspierać dziecko w sposób, który nie pogłębia wstydu i poczucia winy.
Czy warto reagować szybko?
Bulimia może prowadzić do poważnych powikłań — zaburzeń elektrolitowych, odwodnienia, uszkodzeń przełyku i zębów, problemów hormonalnych, a także pogłębienia depresji. Wczesne rozpoznanie i podjęcie leczenia zwiększają szanse na poprawę funkcjonowania psychicznego i fizycznego.
Jak zacząć?
Możliwe są wstępne konsultacje diagnostyczne, które pozwalają zrozumieć sytuację i zaproponować dalsze kroki.
Powyższy tekst ma charakter ogólny i edukacyjny. Nie stanowi porady medycznej ani nie zastępuje indywidualnej konsultacji z lekarzem lub innym specjalistą ochrony zdrowia dziecka.
Nadesłał:
redakcja
|
