Zaćma – jak rozpoznać i wyleczyć chorobę soczewki oka
|
Zaćma, nazywana również kataraktą, polega na mętnieniu naturalnej soczewki oka. Zdrowa soczewka jest przezroczysta i elastyczna, dzięki czemu obraz ostro skupia się na siatkówce.
Kiedy soczewka mętnieje, widzenie stopniowo się pogarsza. To jedna z najczęściej występujących chorób oczu, zwykle związana z procesem starzenia się organizmu, choć może pojawić się także po urazie, w przebiegu innych chorób oczu lub z powodu predyspozycji dziedzicznych. Do czynników ryzyka zalicza się ekspozycję na promieniowanie UV, palenie papierosów, choroby metaboliczne oraz stosowanie niektórych leków.
Objawy zaćmy
Zaćma rozwija się powoli, dlatego jej pierwsze objawy bywają przypisywane zmęczeniu oczu lub gorszemu samopoczuciu. Do typowych objawów należą: zamglone lub zniekształcone widzenie, spadek ostrości wzroku, wrażenie patrzenia przez matowe szkło oraz wyblakłe, gorzej rozróżniane kolory. Pacjenci często zauważają też zmianę w postrzeganiu światła: wokół latarni i reflektorów pojawia się poświata, rośnie wrażliwość na jasność, a widzenie przy słabym oświetleniu staje się trudniejsze. Wystąpienie takich objawów jest wskazaniem do konsultacji okulistycznej, ponieważ choroba ma charakter postępujący.
Leczenie operacyjne zaćmy
Zmętniałej soczewki nie da się przywrócić do pierwotnego stanu farmakologicznie. Podstawową metodą leczenia jest zabieg chirurgiczny, polegający na usunięciu zmętniałej soczewki i wszczepieniu w jej miejsce sztucznej soczewki wewnątrzgałkowej. Najczęściej stosowaną techniką jest fakoemulsyfikacja: naturalna soczewka zostaje rozbita ultradźwiękami, a następnie usunięta z oka. Wszczepiony implant może jednocześnie korygować istniejącą wadę wzroku. O kwalifikacji do zabiegu, wyborze metody i rodzaju soczewki decyduje lekarz po badaniu, a przebieg rekonwalescencji i efekt leczenia zależą od indywidualnej sytuacji pacjenta.
Rodzaje soczewek stosowanych w leczeniu zaćmy
Dobór implantu zależy od stanu oka, trybu życia i potrzeb pacjenta. Soczewki jednoogniskowe (monofokalne) zapewniają ostre widzenie w jednej odległości, najczęściej dalekiej, a do czytania zwykle potrzebne są okulary. Soczewki wieloogniskowe (multifokalne) skupiają światło z bliska i z daleka, co może zmniejszyć zależność od okularów, choć mogą one być potrzebne przy odległościach pośrednich, na przykład podczas prowadzenia samochodu lub pracy przy komputerze. Soczewki toryczne przeznaczone są dla osób z astygmatyzmem i korygują go równocześnie z leczeniem zaćmy. Dostępne są również soczewki o wydłużonej głębi ostrości, zaprojektowane do widzenia na różnych dystansach.
Diagnostyka i leczenie zaćmy
Udzielane są świadczenia w zakresie diagnostyki i operacyjnego leczenia zaćmy. W ramach leczenia stosowana jest metoda fakoemulsyfikacji z wszczepieniem soczewek jednoogniskowych, wieloogniskowych i torycznych. Prowadzone są również działania profilaktyczne, w tym mobilny gabinet okulistyczny. Szczegółowe informacje o zakresie świadczeń, sposobie rejestracji i godzinach przyjęć dostępne są na stronie kliniki.
Artykuł ma charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny i nie stanowi porady medycznej ani nie zastępuje indywidualnej konsultacji lekarskiej. W przypadku wystąpienia niepokojących objawów lub podejrzenia zaćmy należy skonsultować się z lekarzem okulistą. O konieczności i sposobie leczenia decyduje lekarz na podstawie indywidualnej oceny stanu zdrowia pacjenta.
Źródło zdjęcia: unsplash.com Licencja: https://unsplash.com/license
Nadesłał:
redakcja
|
